این پژوهش با هدف ارزیابی کارایی دو روش رایج سمپاشی برای کنترل شتۀ مومی کلزا در مرحلۀ ساقه دهی و معرفی روش مناسب تر با توجه به پارامترهای فنّیِ مؤثر بر عملکرد و کارایی سمپاشی اجرا شد. آزمون در قالب طرح کاملاً تصادفی در سه تیمار و سه تکرار اجرا شد. براساس نتایج به دست آمده، برای سمپاش های بوم دار و لانس دار حجم محلول مصرفی به ترتیب برابر با 179و 279 لیتر در هکتار، ظرفیت مزرعه ای مؤثر به ترتیب برابر با 0/5 و 6/0 هکتار در ساعت، بازدۀ مزرعه ای به ترتیب برابر با 8/56 و 6/41 درصد، سطح لهیدگی محصول 85/3 و45/4 درصد، ضریب کیفیت پاشش به ترتیب برابر با 96/1 و 31/3، و میانگین بادبردگی 0/21 و 7/35 درصد به دست آمد. از نظر کارایی، بین دو سمپاش در 3 و 7 روز بعد از سمپاشی اختلاف معنی داری وجود نداشت. اما در 14 روز پس از سمپاشی اختلاف معنی داری بین تیمارها وجود داشت و درصد کارایی سمپاش های بوم دار و لانس دار به ترتیب به 83 و 41 درصد رسید. با توجه به نتایج بهتر سمپاش بوم دار پشت تراکتوری و کارایی سمپاشی بیشتر آن نسبت به سمپاش لانس دار پشت تراکتوری، این روش برای کنترل شتۀ کلزا در مرحلۀ ساقه دهی توصیه می شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

از عوامل مهم ساماندهی وضعیت سمپاش های رایج کشور، بررسی عملکرد و کارکرد آنها در شرایط مزارع است تا بتوان با استناد به اطلاعات به دست آمده برای آینده برنامه ریزی کرد. در این تحقیق، سمپاش های رایج مورد استفاده در مزارع گندم شامل سمپاش های تراکتوری بوم دار، سمپاش های لانس دار، سمپاش های توربولاینر، سمپاش های میکرونر پشتی، و سمپاش های اتومایزر در مناطق کرج، آذربایجان غربی، خوزستان، و خراسان در قالب طرح آماری کاملا تصادفی و به صورت نمونه گیری خوشه ای بررسی و ارزیابی شدند (تعدادی از داده ها نظیر سرعت پیشروی، عرض کار، محلول مصرفی در هکتار، یکنواختی پاشش، بادبردگی، و درصد لهیدگی در حین عملیات اندازه گیری شد). نتایج نشان داد که بیشتر سمپاش ها (39.7 درصد) لانس دار هستند. سمپاش های بوم دار، میکرونر، توربولاینر، و اتومایزر به ترتیب با 29.6، 14، 8.4، و 8.4 درصد در رده های بعد قرار دارند. بین روش های سمپاشی، از نظر میزان محلول مصرفی در هکتار در سطح 1 درصد اختلاف معنی داری وجود دارد. بیشترین و کمترین میزان مصرف محلول سم به ترتیب مربوط به سمپاش لانس دار (854.2 لیتر در هکتار) و سمپاش میکرونر (35.4 لیتر در هکتار) بود. سمپاش های لانس دار، بوم دار و اتومایزر از نظر یکنواختی پاشش قابل ارزیابی نبودند (به دلیل خیسی کامل سطح کارت های حساس). در سمپاش های میکرونر و توربولاینر به ترتیب قطر متوسط حجمی 398 و 441 میکرون و قطر میانه عددی 189 و 123.2 میکرون بود که با توجه به این داده ها، ضریب کیفیت پاشش برای سمپاش های میکرونر 2.1 و برای سمپاش های توربولاینر 3.57 محاسبه شد. بنابراین سمپاش میکرونر نسبت به توربولاینر دارای کیفیت پاشش بالاتری بود و این دو سمپاش نسبت به سمپاش های لانس دار، اتومایزر، و بوم دار از نظر کیفیت پاشش برتری داشتند. بیشترین درصد لهیدگی محصول مربوط به سمپاش بوم دار پشت تراکتوری (10.3 درصد) بود.

حدود 50 سالی است که برای کنترل سن گندم از حشره کش ها استفاده می شود و متداول ترین روش کنترل شیمیایی محلول پاشی مزارع گندم می باشد. بیش از 75% از سطح مبارزه شیمیایی به صورت سمپاشی زمینی و 25% آن هوایی می باشد. سمپاش های لانس دار رایج ترین سمپاش های زمینی مورد استفاده در کنترل سن گندم می باشند. بالا بودن هزینه های کارگری، تهیه آب برای محلول پاشی و آلودگی های زیست محیطی از معایب این نوع سمپاش ها است. برای ارزیابی کارایی سمپاش های زمینی، آزمایشی با سمپاش مجهز به نازل میکرونر (CDA) و سمپاش رایج لانس دار انجام گرفت. آزمایش در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با 4 تکرار و 5 تیمار انجام شد که سه تیمار آن مربوط به سمپاش میکرونر با مقادیر 1، 75/0، 5/0 لیتر در هکتار از امولسیون تجارتی فنیترتیون 50% و دیگری مربوط به سمپاش لانس دار با 3/1 لیتر در هکتار بود. برای هر یک از مراحل رشدی پورگی (سن دوم، چهارم و پنجم) یک طرح آزمایشی در نظر گرفته شد. نتایج نشان داد که تنها تیمار مربوط به سمپاش میکرونر (5/0 لیتر در هکتار) با 9/1±9/85 درصد تلفات روی پوره سن گندم، کارایی کمتری نسبت به سایر تیمارها داشت. اما بقیه تیمارهای میکرونر در مقایسه با تیمارهای لانس دار از لحاظ کارایی مشابه بودند (32/95%-43/93). در سمپاشی با میکرونر احتمال آلودگی کاربر در مقایسه با سمپاشی لانس دار کمتر و مقدار محلول مصرفی برای  یک هکتار 5±25 لیتر بوده در حالیکه در سمپاش لانس دار 20±250 لیتر در هکتار بود. همچنین در سمپاش های میکرونر میزان فرونشست محلول سم در ساقه و برگ های نزدیک به سنبله بیشتر از سمپاش لانس دار بود. بنابراین سمپاش های میکرونر (CDA) به دلیل سبک بودن، پاشش دقیق و یکنواخت بودن قطرات سمپاشی نسبت به سمپاش های لانس دار بهتر و موثرتر ارزیابی شد.

کرم میوه خوار گوجه فرنگی (هلیوتیس) یکی از مخرب ترین آفت­های گیاهان خانوادۀ سولاناسه در بسیاری از مناطق کشور است. در صورت وجود شرایط محیطی مساعد، این آفت به سرعت گسترش می یابد. در سال های اخیر از پهپاد سمپاش به منظور کنترل دیگر آفت­ها استفاده شده ولی عملکرد این سمپاش ها برای مبارزه با این آفت در مزارع گوجه فرنگی ارزیابی نشده است. در این تحقیق در مزرعه آلوده به آفت هلیوتیس، روش استفاده از پهپاد سمپاش با روش های رایج سمپاش لانس­دار تراکتوری و سمپاش اتومایزر پشتی در قالب طرح بلوک­های کامل تصادفی و در سه تکرار مقایسه شد. نتایج نشان داد در سمپاش های لانس دار، اتومایزر و پهپاد مصــرف محـلول سم به ترتیب 1200 و 211 و 32 لیتر در هکتار، بادبردگی 6/45، 06/13 و 68/20 درصد و بازده مزرعه ای 66/60، 69 و 2/90 درصد است. روش استفاده از پهپاد در 14 روز پس از سمپاشی با 75/59 درصد کارایی، نسبت به روش های اتومایزر و لانس به ترتیب با 06/40 و 75/41 درصد، از کارایی بهتری برخوردار بوده است. در روزهای چهارم و هشتم نیز روش استفاده از پهپاد ازنظر درصد کارایی نسبت به روش های اتومایزر و لانس دار برتری داشته است. ضریب کیفیت پاشش در سمپاش­های اتومایزر و پهپاد به ترتیب 88/2 و 23/1 بود. از نظر اقتصادی، نسبت سـود به هزینه در سمپاش­های لانس دار، اتومایزر و پهپاد به ترتیب 15/4، 88/4 و 33/2 بود. در نهایت استفاده از پهپاد به منظور کنترل آفات گوجه فرنگی از نظر فنی قابل توصیه است ولی از نظر اقتصادی باید بررسی بیشتری شود.

به منظور ارزیابی سمپاش های رایج و دُزهای مختلف علف کش تری بنورون-متیل در کنترل علف های هرز پهن برگ گندم آبی، تحقیقی در 75 کیلومتری شمال شرق مشهد واقع در مزارع روستای حکیم آباد در بهار 1393 به اجرا درآمد. قالب طرح اسپلیت پلات بر پایه بلوک های کامل تصادفی با چهار تکرار بود. تیمارهای آزمایش شامل کاربرد 5 نوع سمپاش (الکترواستاتیک، تراکتوری لانس دار، میکرونر، پشتی اتومایزر و تراکتوری بوم دار) به عنوان عامل اصلی و کاربرد علف کش تری بنورون-متیل در مقادیر 15، 20 و 25 گرم در هکتار به عنوان عامل فرعی بودند. نتایج آزمایش نشان داد که کاربرد سمپاش پشت تراکتوری بوم دار بطور معنی داری منجر به کاهش تراکم و وزن خشک تمامی علف های هرز شده درحالیکه سمپاش پشتی اتومایزر و تراکتوری لانس دار دارای کمترین کارایی بودند. نتایج اثر متقابل کاربرد نوع سمپاش و میزان مصرف علف کش تری بنورون-متیل نیز حاکی از برتری معنی دار سمپاش پشت تراکتوری بوم دار به همراه دُز مصرفی 25 گرم در هکتار علف کش تری بنورون-متیل در کنترل اغلب علف های هرز پهن برگ گندم در مقایسه با سایر تیمارها داشته و توانسته بود منجر به افزایش عملکرد گندم آبی به میزان 5050 کیلوگرم در هکتار شود. بیشترین میزان مصرف محلول سم مربوط به سمپاش تراکتوری لانس دار (8/732 لیتر در هکتار) و کمترین آن مربوط به سمپاش میکرونر (9/34 لیتر در هکتار) بود. بهترین ضریب یکنواختی پاشش متعلق به سمپاش بوم دار پشتی تراکتوری (8/1 = VMD/NMD) و بعد از آن سمپاش میکرونر با ضریب پاشش (3 = VMD/NMD) تخمین زده شد. بعبارت دیگر، سمپاش پشت تراکتوری بوم دار نسبت به سمپاش میکرونر دارای کیفیت پاشش یکنواخت تری است. همچنین این دو سمپاش نسبت به سایر سمپاش های مورد آزمایش دارای برتری بودند. بالاترین درصد لهیدگی محصول مربوط به سمپاش بوم دار پشت تراکتوری (5/14 درصد) و کمترین آن مربوط به سمپاش میکرونر (8/2 درصد) بود. همچنین سمپاش پشت تراکتوری بوم دار و میکرونر پشتی به ترتیب با 2/3 و 1/1 هکتار بر ساعت دارای بیشترین و کمترین ظرفیت مزرعه بودند.

متن کامل مقاله های این شماره به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقالات به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

در این تحقیق کارگیر ربات سمپاش مبتنی بر مکانیزم استوارت طراحی و ساخته شد که بتواند به کمک یک دستکار (بازوی مکانیکی رباتیک) عملیات سمپاشی داخل گلخانه را انجام دهد. این کارگیر سمپاش دارای شش درجه آزادی می باشد که بر اساس مکانیزم استوارت با محرکهای دورانی به کمک شش استپ موتور عملیات سم پاشی گیاه را انجام می دهد، کاراندازهای این مکانیزم با برد آردوینو و رله های آن راه اندازی می گردند. در این روش به استپ موتورهای مذکور به صورت دو به دو در هر لحظه توسط میکروکنترلر فرمان داده می شود. این استپ موتورها حرکت خود را بوسیله بازو و رابط ها به سکو متحرک انتقال میدهد، و این سکو در سه جهت مختلف زاویه پذیری پیدا می کند. با توجه به زاویه دوران بازوها، سکوی متحرک حداکثر زاویه 18 درجه با سطح افق پیدا می کند که این امر باعث می گردد در هنگام عملیات سمپاشی، سم بکار رفته با پوشش مناسب روی گیاه مورد نظر پاشیده شود. ارزیابی دقیق عملکرد کارگیر سمپاش و تعیین ارتفاع پاشش سم در فواص مختلف هنگام سمپاشی در محیط آزمایشگاه انجام گردید و مشخص شد در فاصله 5/0 متری از نازل، ارتفاع پاشش 100 سانتیمتر، در فاصله1 متری از نازل، ارتفاع پاشش 7/57 سانتی متر و در فاصله 5/1 متری، ارتفاع پاشش 12 سانتی متر بود. طبق ارزیابی انجام شده عملیات پاشش در فاصله 5/0 متری از نازل در ارتفاع بیشتری نسبت به سایر فاصله ها انجام گردید.

آفت زنجرک خرما با تغذیه از شیره برگ و ترشح عسلک، موجب ضعف نخل های خرما و کاهش شدید کیفیت میوه و بازارپسندی آن می شود. برای کنترل شیمیایی این آفت در نخلستان های کشور، غالباً از سم پاش های لانس دار پشت تراکتوری استفاده می شود. این روش، به دلیل فشار بالای پاشش، موجب باد بردگی محلول سم و افزایش میزان مصرف آن در هکتار و آلودگی محیط زیست می شود. استفاده از پهپاد سم پاش، می تواند راهکاری برای کاهش معایب ذکرشده باشد. این پژوهش با سه تیمار شامل: سم پاشی با پهپاد، سم پاشی با سم پاش لانس دار تراکتوری و شاهد (بدون سم پاشی) علیه زنجرک خرما در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی و در چهار تکرار دریکی از نخلستان های منطقه فراشبند استان فارس انجام شد. نتایج نشان داد که در سم پاش لانس دار و پهپاد به ترتیب مقدار محلول مصرفی 7/437 و 64/14 لیتر در هکتار، باد بردگی محلول سم 6/42 و 02/11 درصد، ظرفیت مزرعه ای 8/0 و 55/5 هکتار بر ساعت است. در 7 روز پس از سم پاشی، درصدکارآئی سم پاش های پهپاد و لانس دار به ترتیب 8/40 و 4/48 درصد بود که اختلاف معنی داری را نشان داد ضریب کیفیت پاشش در پهپاد سم پاش 35/1 و انرژی مصرفی سم پاش لانس دار 4/44 برابر پهپاد سم پاش بود. ازنظر اقتصادی، مقدار نسبت سود به هزینه درروش های پهپاد سم پاش و سم پاش لانس دار به ترتیب 96/2 و 2/4 بود که روش لانس دار نسبت به پهپاد دارای برتری نسبی بود اما هر دو روش می توانند در مدت یک ماه فعالیت پیوسته، دارای بازگشت سرمایه باشند.

در این تحقیق به منظور کاهش مصرف سموم شیمیایی و بررسی فناوری افشانک های چرخان در عملیات سمپاشی، یک دستگاه سمپاش تراکتوری مجهز به صفحات چرخان به صورت نمونه اولیه (Prototype) ساخته شد، و عملکرد آن از نظر موثر بودن عملیات، میزان محلول مصرفی در هکتار، میزان تراکم و یکنواختی پاشش- در مقایسه با سمپاش بوم دار رایج و تیمار شاهد (بدون سمپاشی)- در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار به منظور کنترل علف های هرز نازک برگ چغندرقند ارزیابی شد. نتایج نشان داد که جهت کنترل علف های هرز (20 و 25 روز بعد از سمپاشی) از نظر موثر بودن بین روش های مختلف سمپاشی و تیمار شاهد در سطح 1 درصد اختلاف معنی داری وجود دارد ولی بین استفاده از سمپاش این تحقیق و بوم دار تراکتوری رایج اختلاف معنی دار دیده نمی شود. همچنین از نظر میزان محلول سم مصرفی در هکتار بین تیمار سمپاش ساخته شده و بوم دار تراکتوری در سطح 1 درصد اختلاف معنی داری وجود دارد ولی با تیمار شاهد این اختلاف معنی دار نیست. متوسط محلول سم مصرفی در هکتار در سمپاش بوم دار رایج 318.9 لیتر و در سمپاش ساخته شده 6.5 لیتر بود که به میزان 98 درصد در میزان محلول سم مصرفی نسبت به بوم دار صرفه جویی دیده می شود. در سمپاش ساخته شده از نظر یکنواختی قطر ذرات سم، قطر متوسط حجمی (6.242MD0.5) میکرون و قطر متوسط عددی (116NMD0.5) میکرون محاسبه شد. ضریب کیفیت سمپاشی در سمپاش مزبور 2.09 است که بالا بودن کیفیت نسبی پاشش را نشان می دهد.